Ik hou van mijn chagrijnige schuurkat en mijn kind ook

Is hij knuffelig? Nee. Is hij een geweldige kat voor een kind? Zeker.

Mijn kat is een grap onder mijn vrienden en familie. De grap is dat hij niet echt is, omdat bijna niemand hem ooit ziet. Het is niet helemaal waar: hij steekt zijn hoofd naar buiten als mijn moeder op bezoek komt, en mijn zus werd ooit midden in de nacht wakker en vroeg zich af waarom ze niet kon ademen, om er vervolgens achter te komen dat het Elliott was die op haar borst zat. (Hij heeft een flink lijf.) Maar hij is niet iemand die miauwend naar vreemden toe loopt die om huisdieren vragen. Laten we het zo zeggen: als mijn vrienden aan het kattensitten zijn, melden ze of hij het voedsel heeft gegeten dat ze hebben neergezet, en een daadwerkelijke verschijning wordt behandeld als een gebeurtenis.

Het is geen knuffelige kat. Hij is meer een schuurkat. Hij vindt het leuk om geaaid te worden, maar niet voor heel lang en het moet op zijn voorwaarden zijn en het stopt zodra hij eroverheen is. De enige keer dat ik hem ophaal is heel voorzichtig, als het extreem noodzakelijk is. Hij laat me hem niet dragen als een baby, en we lachen routinematig in mijn huis over hoe hij mijn gezicht eraf zou rukken als ik zou proberen hem in een grappig Halloween-kostuum te stoppen. Maar ik ben heel erg zijn persoon, en ik hou van hem.

Ik kreeg hem lang voordat ik mijn kind kreeg, voordat ik zelfs maar mijn man ontmoette, en hij is niet het soort kat dat het asiel 'geweldig met kinderen' zou noemen! op de kleine beschrijvingskaart. Ik heb geen schattige foto's van hem met mijn kind toen ze nog een baby was. In het beste geval heb ik een foto waarop ze gefascineerd staart terwijl hij haar negeert. Ik zal nooit het moment vergeten, ik ben er vrij zeker van dat ze besefte dat de kat een nauwelijks gedomesticeerd levend wezen was met tanden en een eigen wil. Ze wankelde door de woonkamer en was een paar meter van hem verwijderd toen ze plotseling begon te schreeuwen. Ze werd gewoon uit het niets bang voor de kat. De kat had haar niets gedaan. Het was alsof het haar net duidelijk was geworden dat de kat een kat was en geen Jellycat.

Het onverwachte is dat ze nu een redelijk verantwoordelijke 7 is, en dat hij een rustige oude man is, en dat mijn kind dol is op die kat. En eerlijk gezegd is hij ook best goed met haar.

Ik denk dat zijn schuurkat-persoonlijkheid hem in veel opzichten een perfecte kat voor een kind maakt - hij behoudt de afstand tot haar waar hij zich prettig bij voelt. Het helpt ook dat we haar hebben geholpen te leren hoe ze bij hem in de buurt moet zijn. We lieten haar hem nooit achtervolgen of verdringen, en hij heeft historisch gezien zowel een zeer hoge kattentoren als een reeks afgelegen ruimtes waar hij rond kon hangen als hij alleen wilde zijn. (We moesten wel een grendel op de badkamerkastjes zetten, zodat hij zich daar niet meer in verstopte, omdat we hem steeds openmaakten voor toiletpapier en bijna een hartaanval kregen toen we zijn kleine oogjes zagen glinsteren in het donker.)

Ze pruilt een beetje uit jaloezie als ze ziet dat hij bijna op mij zit, maar ze wil graag voor hem helpen zorgen. Ze vindt het heerlijk om 's ochtends zijn blikken natvoer open te maken en smeekt me om hem te helpen poetsen. Hij is erg geduldig, deels omdat ik alle tekenen heb uitgelegd dat hij boos wordt en dat ze zich moet terugtrekken. Eén keer kon ze zich voorzichtig tegen zijn gezicht aan leunen en de neus aanraken, en ze lacht nog steeds van vreugde om de keer dat hij haar ‘kuste’.

Ik denk dat een deel van de reden waarom het werkt, is dat deze kat nooit mijn baby was. Dat is niet onze dynamiek. Hij lijkt altijd meer op mijn gekke kamergenoot. Hij is mijn thuiswerkcollega en tv-kijkmaatje. Hij is mijn kindervrije vriend die geduldig is met mijn kind als ze hem wil borstelen, zolang ze zijn ruimte maar respecteert.

Toegegeven, soms zou ik willen dat hij het soort kat was dat zich aan het voeteneind van haar bed opkrult en haar gezelschap houdt als het bedtijd is. Soms zou ik willen dat we een kat hadden die op haar schoot rondhing. Ik heb er een beetje spijt van dat ik geen schattige foto's heb van haar en hem toen ze nog een baby was. Maar ik denk dat er een waardevolle levensles schuilt in het leren van iemand te houden op zijn eigen voorwaarden, door aandacht te besteden aan zijn behoeften en zijn grenzen te respecteren.

Kelly Fairdoek is hoofdredacteur bij Scary Mommy, waar ze freelance stukken opdracht geeft. Als je een verhaal hebt dat je wilt delen, pitch haar dan hier ! Ze hoort graag van je. Voorheen werkte Kelly bij Jezebel.com, waar ze hoofdredacteur was en ook schreef over koninklijke roddels en romantische romans, samen met lichaamsbeeld en geschiedenis. Ze groeide op in Georgia tussen een rivier en een spoorlijn, en ze heeft veel vragen over het opbouwen van de wereld in Paw Patrol.

baby geleide speenyoghurt

Deel Het Met Je Vrienden: