Mijn moedervrienden hebben me gedumpt en mijn kinderen hebben de prijs betaald

Jose Luis Pelaez Inc/Getty

Het is een zonnige zaterdagmiddag en we zijn bijna thuis. De tweeling wil maar al te graag uit de auto stappen en houdt zich bezig met het gebruikelijke repertoire van ruzies tussen broers en zussen. Twee minuten voordat we thuis zijn, en ik ben ook klaar om aan te raken en te rollen. Rechts van me zie ik een groot springkussen, ballonnen en vrolijk spelende kinderen. Een heel bekende groep vrouwen staat in een nauwe kring, pratend en lachend, ogenschijnlijk zorgeloos. Een hechte groep van zes. De zevende is opvallend afwezig... ik. Let alsjeblieft niet op. Let alsjeblieft niet op. Alsjeblieft, let alsjeblieft niet op, ik smeek in stilte mijn kinderen. Maar het had geen zin. Nicky! riep mijn zoon uit. Nicky's feestje! Ik wil naar Nicky's feest! Mijn hart zonk in de schoenen toen mijn lieve kleine jongens weemoedig keken naar een feest vol met hun kleine vrienden die ze al jaren kenden... een waarvoor ze niet waren uitgenodigd.

Toen we langs het huis reden waar we zoveel tijd doorbrachten, veranderde hun vrolijkheid in gejammer van pijn. WAAROMYYYYY??? WAAROM, MAMMA? Tussen hun snikken door begonnen mijn lieve zoontjes me vragen te stellen die ik niet goed wist te beantwoorden. Waarom, oh waarom hebben hun beste kleine maatjes plezier zonder hen? Wat hadden ze verkeerd gedaan?

Victoria J Baxter/Getty

Niets. Mijn kinderen hadden precies niets verkeerd gedaan. Hoe kon ik ooit uitleggen dat mijn eigen groep besties me had gedumpt als het afval van gisteren? Dat mensen die ooit als zussen waren zich tegen mij hadden gekeerd en dat mijn onschuldige kinderen nu ook werden geëxcommuniceerd uit de groep kinderen waar ze altijd ALLES mee hadden gedaan? Toen we onze oprit opreden, begonnen mijn gedachten te tollen door de onrechtvaardigheid van dit alles. Ik maakte stilletjes bezwaar tegen hoe zielig volwassen gemene meisjes kunnen zijn... maar ik werd teruggetrokken in de realiteit door een klein handje op mijn schouder. Mama? Waarom ween je? Mijn lieve kleine jongen keek me aan, met mededogen in zijn ogen. Niet huilen, mama, zei hij terwijl hij zijn eigen tranen wegveegde. Ik huilde niet om mijn vroegere vrienden. Ik was allang verder gegaan en had ze vergeven (voor mijn eigen gemoedsrust). Ik heb sindsdien nieuwe vrienden gemaakt. In feite zijn er een aantal prachtige zilveren voeringen geweest voor die ongelukkige situatie. Als volwassenen weten we dat het leven soms gebeurt. Vrienden komen en gaan. We zijn volwassen genoeg om dit te begrijpen. Maar kinderen is een ander verhaal.

Terwijl ik de gesp losmaakte, draaide ik me om en keek in de met tranen gevulde ogen van mijn zoons. Mijn lieve, goedhartige kleine jongens. Ze hebben niets verkeerd gedaan. Het enige wat ze wisten was dat we de ene dag een solide sociale groep hadden en de volgende niet. Hoe kan ik ze dit in godsnaam uitleggen?

Christine Jerian/EyeEm/Getty

meisjesnamen bijbel

Als ouders leren we onze kinderen allemaal om aardig te zijn. We leren inclusie. We leren ze hoe ze pestgedrag kunnen herkennen en wat ze eraan kunnen doen. Mijn eigen moeder vertelde me eens dat de middelbare school niet eeuwig duurt en dat de pestkoppen weg zouden zijn als je afstudeert. Ze had het mis. Er zijn volwassen gemene meisjes, en dat zijn de ergste soort. Wees gemeen tegen me wat je wilt. Rol met je ogen en fluister als ik langsloop. Doe Maar. Vertel mijn geheimen. Verspreid leugens over mij totdat je blauw in het gezicht bent. Doe je ergste. Ik geef er niet in het minst om. Ik verkoos mijn zelfrespect boven te proberen je terug te winnen. ECHTER … houd de kinderen erbuiten. Word volwassen en denk even na over wat je onschuldige kinderen aandoet waarvan je ooit beweerde lief te hebben. En aan iedereen die het heeft uitgemaakt met een vriend wiens kind(eren) dicht bij de jouwe waren, smeek ik je ... denk aan de kinderen. Sta eens even stil bij hun gevoelens. Als je me nu wilt excuseren, mijn zonen en ik gaan ons verdriet verdrinken in een pint muntchocoladeschilfers ... en we moeten even praten.

Deel Het Met Je Vrienden: