De vijf stadia van dilatatie
Fase 1: ONTKENNING. Mild ongemak begint je te porren waar de zon niet schijnt, alsof je je menstruatie hebt. Dingen zijn een beetje pijnlijk en gevoelig, maar het is niets om je zorgen over te maken. Je wordt optimistisch en hoopvol en denkt zelfs dat je bevalling mooi, zelfs glorieus zal zijn. Weet je, hoe een bevalling eruit zou kunnen zien als de tampon-reclamemensen het zouden filmen. Je overweegt de gedachte dat het misschien helemaal geen pijn doet. Misschien is dat milde ongemak gewoon uw positionering. Ik zal mijn benen daar maar aanpassen. Of ren door een weiland, Julie Andrews-stijl. Ja, dat is het kaartje!
Fase 2: WOEDE. WHATTTAAAF... Je hebt geluk als je de zin zelfs maar afmaakt. Contracties schieten omhoog naar een geheel nieuwe klootzak van intensiteitsniveau. Je bent - kan niet - hierop voorbereid. Zoals wanneer je zoveel eet, en zoveel verschillende soorten voedsel, dat het allemaal gaat rotten in je darmen. Je wilt aan de muur krabben, je adem is oppervlakkig en je kunt niet wachten om het allemaal uit te schijten, want een pijn die honderd keer erger is dan voedselvergiftiging kruipt uit en om je heen. Het is een migraine in je onderbuik, almachtig, allesverslindend. Een pijn om ze allemaal te regeren. Verdomd, klootzak.
enfamil enspire versus gentlease
Om de zaken nog erger te maken, krijg je na urenlang bedelen, smeken, vloeken en zweten te horen dat je maar ongeveer een centimeter ontsluiting hebt. Nog negen te gaan, lieve wangen, maar hou vol. Je hebt nog nooit zo'n verlangen gevoeld om iemand meer te slaan dan op dit moment. Wacht, zei ik punch? Ik bedoelde te zeggen, ruk het kloppende hart uit de borst van een nietsvermoedend, onschuldig mens. Je maakt het uit, lieverd, kun je even hier komen?
Fase 3: ONDERHANDELINGEN. Je begint te twijfelen aan de integriteit van de metingen. Ze zijn subjectief, zelfs lui. Ze moeten zijn. Kom op! Hoe kunnen twee vingers bij elkaar weten dat je amper één centimeter ontsluiting hebt? U vraagt een hertelling. Die vingers zijn enorm! Ze moeten minstens vijf of zes centimeter zijn. Zet daar een verdomde gradenboog. Een meetlint, iets. De rijpende pijn in je buik doet je denken dat er net een eileider is ontploft. Ik weet dat ik zei dat ik pas op het allerlaatste moment drugs wilde. Maar ja, ik wil ze. Geef me.
Hopelijk heb je meer geluk, in tegenstelling tot mij. Mijn verloskundige zei dat ik moest wachten tot minstens vier centimeter. WAT BEGINT JE DAT IK NOG GEEN DRUGS KAN HEBBEN?
Vraag een hertelling.
Fase 4: DEPRESSIE. Je gaat niet vooruit zoals je waandenkbeeld dacht dat het zou gebeuren. De pijn blijft toenemen, alsof iemand via je vagina in je buik reikt en je baarmoeder probeert los te maken met roestige, in de gevangenis geslepen lepels. Herhaaldelijk. Elke vier minuten.
Inmiddels heb je het gevoel dat je niets anders kunt doen dan... wachten. In je ogen knijpen kan helpen. Die massages, dat ademhalingspatroon, die drukpunten, zijn je enige hulp.
Zucht.
gerber havermout metaal
SCHREEEEEEEEEE.
Zucht.
Fase 5: AANVAARDING. Je realiseert je dat je het bijna 12 uur hebt volgehouden onder al die klote-eileider-explosie-baarmoeder-extractiepijn. Je weet niet of je lichaam het heeft opgegeven of gevoelloos is geworden.
Je weet dat er hulp zal komen, je hoeft alleen maar gefocust te blijven totdat dat gebeurt. Want het MOET gebeuren. Het HAS naar.
Over maanden hoor je verhalen over jezelf. Verhalen waar jij een hoofdrol in hebt. Verhalen die je vaag bekend voorkomen, maar jij niet. Onthouden. Dat doen.
Zoals wanneer je de oren van je man loslaat en hem, op straffe van de dood, opdracht geeft de epidurale man te halen...
Verwant bericht: Poepen tijdens de bevalling: je overleeft het
Deel Het Met Je Vrienden:
