Wat niemand je vertelt over het leven na een zelfmoordpoging

Basak Gurbuz Derman / Getty

Ik was niet van plan voor vandaag. Ik bedoel, ik wist dat de zon zou opkomen, wat er ook gebeurt, zelfs als hij verduisterd en onzichtbaar was. Verscholen achter een laag lang voorspelde wolken. Ik wist dat de bijen voor mijn raam zouden zoemen, zoals ze elke ochtend doen, en dat de vogels zouden fluiten. En ik wist dat mijn kinderen wakker zouden worden met grote ogen en open, onderzoekende harten. Ze zouden uit hun bed springen, schreeuwende mama! en loop naar de woonkamer. Ze zouden me zoeken. Maar ik had niet verwacht dat ik hier zou zijn. ik niet wil om hier te zijn, en ik was niet van plan voor vandaag omdat ik hier niet zou zijn. Ik zou dinsdag niet zien, alweer een maand alleen. Nog 23 dagen. En toch ben ik hier, drie weken nadat ik zelfmoord heb overwogen. Na echt en oprecht willen sterven.

Het is moeilijk uit te leggen hoe het is om een ​​zelfmoordpoging te overleven. Om aan de andere kant wakker te worden. Mijn laatste aanraking met de dood was weliswaar niet zo extreem als de vorige twee, dat wil zeggen dat ik middelen en een plan had, maar er nooit naar handelde. Ik heb die verdomde pillen niet geslikt. Maar mentaal was ik erop voorbereid dat mijn hart zou stoppen met kloppen en dat ik zou stoppen met zijn. Om mijn leven te beëindigen. En het is moeilijk om achteraf opnieuw te kalibreren. Het is moeilijk om je houvast te vinden als je maandenlang de grond niet kon voelen. Het is moeilijk om liefde en passie te voelen als dingen zinloos lijken en je leven zinloos lijkt. En het is moeilijk om troost te putten uit de kleine dingen die er drie weken geleden niet toe deden.

Niets deed ertoe.

Natuurlijk ben ik niet de enige. Elk jaar sterven in Amerika meer dan 45.000 mensen door zelfmoord, en voor elke dode zijn er 25 zelfmoordpogingen. Dat betekent dat meer dan een miljoen mensen zijn ontwaakt zoals ik - onzeker en onbewust. Kan niet vooruit of verder gaan.

Zelfmoord is de tiende belangrijkste doodsoorzaak in de Verenigde Staten. Het is een toenemend gezondheidsprobleem en een groeiend probleem onder jongeren. een 2018 studie onthulde dat meer kinderen, vooral meisjes, aan zelfmoord denken. En zelfmoord doodt meer mensen dan leverziekte, leverkanker en cirrose samen. Het is een alarmerende statistiek die niet kan en mag worden genegeerd.

Het goede nieuws is dat ik er ondanks alles ben. Ik ben wakker, loop, praat en adem. Medisch gezien ben ik gezond. Prima. Ik ben in orde. De pillen zijn weggegooid. De flessen drank waarmee ik ze wilde achtervolgen, leeggemaakt. Ik kwam nooit de deur uit of bracht een dag in het ziekenhuis door. Mijn kinderen hebben me nooit bewusteloos gevonden, zoals ik me zorgen maakte. Mijn hart is nooit gestopt. Mijn maag werd nooit leeggepompt. En ik zou dankbaar moeten zijn. Goed. Ik ben tenslotte #gezegend.

Maar ik heb nog steeds moeite, vooral met basistaken. Douchen is moeilijk. Het vinden van de energie om te eten is een hele klus. En spelen met mijn kinderen? Volledig aanwezig zijn in hun aanwezigheid? Ik ben er niet, althans nog niet.

Ik slaap met één oog open. Ik ben uitgeput maar ik kan niet lijken te rusten. Ik voel me geïsoleerd en eenzaam, maar toch krijg ik nooit een minuut rust. Ik ben nooit echt alleen. Ik heb pijn gedaan op een manier die niet kan worden verwoord. Mijn spieren zijn verkrampt. Ze kloppen. Mijn botten en gewrichten doen pijn. Ik heb dringend een knuffel nodig, maar wil schreeuwen, kijk me niet aan. Raak me niet aan. Ik voel me geen liefde waard, en er is onrust. Conflict. Het slaat allemaal nergens op. Bomdat ik leef en dat niet zou moeten zijn. Omdat depressie me vertelde dat ik dat niet wilde zijn.

Maar ik bekijk de dingen beetje bij beetje, van dag tot dag. Ik sport elke ochtend om mijn bloed te laten pompen en mijn hart te laten kloppen. Om mezelf eraan te herinneren dat ik nog leef. Ik knuffel constant met mijn kinderen en houd hun warme, kleine lijfjes dicht tegen me aan. Dit is een geschenk, herinner ik me. Ik ben dankbaar voor dit moment. Voor vandaag, zeg ik. Ik praat wekelijks met mijn therapeut en een paar keer per maand met mijn psychiater, en ik druk door de pijn heen. Ik voltooi die alledaagse verdomde taken, zelfs als ik dat niet wil, omdat ik weet dat het moet. Omdat ik weet dat er genezing is aan de andere kant. Het is tenslotte pas drie weken geleden. Het is pas 23 dagen geleden. En ik kom er wel. Jij kan ook.

​​Als jij of iemand die je kent hulp nodig heeft, neem dan contact op met de Nationale reddingslijn voor zelfmoordpreventie Bij 1-800-273-8255 of neem contact op met: Crisis tekstregel door START te sms'en naar 741-741.

Deel Het Met Je Vrienden: