Als je je kinderen kietelt, betekent stoppen stoppen

Heldenafbeeldingen / Getty Images

Pas op: kietelen is niet alles waar het om draait.

Ik was aan de telefoon met mijn vriendin Elizabeth toen ik haar 9 maanden oude dochter Poppy op de achtergrond hoorde krijsen.

Ooooh! Ik kromp ineen. Gaat het goed met Poppy?

Ze huilt niet. Zij is aan het lachen! legde Elisabeth uit. Greg speelt Tickle Monster met haar.

Oh nee! Niet Kietelmonster! dacht ik, mijn hart bonsde. Ben jij zeker ze houdt ervan? vroeg ik voorzichtig.

Ja! Waarom? ze antwoordde op een manier die zei: Dit kan maar beter goed zijn.

Nou, ik begon, alleen omdat het lachen van een baby niet betekent dat ze per se genieten van ...

bloemennaam voor meisjes

Meen je het? Geloof me, ze vindt het heerlijk om gekieteld te worden, zei ze. Hoe dan ook, ik moet aan de slag.

Klik.

Shit!

Het speet me dat ik iets had gezegd, maar tegelijkertijd dacht ik: Hoe kon ik niet hebben? Je kunt een hulpeloze baby niet kietelen, in godsnaam!

Zoals veel mensen namen Greg en Elizabeth Poppy's gegiechel tegen de nominale waarde. dat is het probleem met kietelen. Het veroorzaakt dezelfde fysiologische reacties als humor - d.w.z. gelach, kippenvel en krampachtige spiersamentrekkingen - wat betekent dat we eruit kunnen zien alsof we de tijd van ons leven hebben terwijl we lijden, soms enorm.

In de New York Times artikel Anatomy of a Tickle Is Serious Business bij het Research Lab, legt evolutionair bioloog Richard Alexander uit, (T)ickly lach is niet het gelukkige fenomeen dat velen hebben aangenomen dat het is (…) Een kind kan van lachen in tranen veranderen door het kleinste beetje te ver (...) (kietelen) creëert geen aangenaam gevoel - alleen het uiterlijk ervan.

Historisch gezien hebben veel culturen geprofiteerd van het vermogen van kietelen om pijn te veroorzaken. Tijdens de Han-dynastie was bijvoorbeeld Chinese kietelmarteling de straf bij uitstek voor adel omdat het voldoende lijden veroorzaakte zonder sporen na te laten. En in het oude Rome werden overtreders vastgebonden, hun voeten gedrenkt in zout, en dan zouden geiten hen met hun tong aanvallen. Meer recent las ik een schrijnend verslag van een nazi die een joodse gevangene martelde door hem met een veer te kietelen.

Maar vandaag lijkt het erop dat we er op de een of andere manier in geslaagd zijn om onszelf voor de gek te houden door te denken dat kietelen geen duistere kant heeft. Toch heb ik veel persoonlijke verhalen gehoord van mensen die hun traumatische jeugdervaringen met mij deelden:

Ik haatte en was bang om als kind gekieteld te worden en doe dat nog steeds. Het doet me denken aan naar adem happend terwijl ik stik en niet in staat ben om te communiceren.

Mijn moeder kietelde me altijd, zelfs als ik stop zei. Het was zo frustrerend omdat ik haar wilde laten zien dat ik plezier met haar had, maar ik voelde me machteloos en beheerst.

Ik vond het heerlijk om tot op zekere hoogte gekieteld te worden, maar verschillende mensen negeerden mijn duidelijke verzoeken om te stoppen. Hijgend en vastgepind, eindigde het vaak in een paniekaanval voor mij waardoor ik moest huilen en wegrennen om te roepen: 'Ik heb je geen pijn gedaan! Wees niet zo'n baby!'

Ook al schreeuwde ik 'Stop!', mijn vader gewoon nooit snap dat ik het meende. Dus toen ik 13 was, brak ik, terwijl ik worstelde, zijn vinger! Toen eindigde zijn kietelen eindelijk voorgoed.

Ik vraag me af of ouders de smeekbeden van hun kinderen om te stoppen routinematig negeren omdat ze echt worden misleid door het gelach van hun kinderen of dat ze opzettelijk zijn gedupeerd. Het lijkt alsof we kietelen zijn gaan gebruiken alsof het een magische knop is die de gemoedstoestand van onze kinderen of de manier waarop ze over ons denken, ten goede zal veranderen.

Ik herinner me dat ik in een kamer was met mijn dochter en een stel van haar 5-jarige vrienden. Ze zaten allemaal rond een tafel aandachtig te kleuren toen een van de vaders binnenkwam. Niemand merkte het. Dus kwam hij achter zijn dochter staan ​​en wiebelde met zijn vingers in haar oksel. Grimassen trok ze weg. Ik ben aan het werk! leek ze te zeggen. Toch deed hij het weer.

Hou op! kreunde ze.

vitaliserende essentiële oliën

Wat? Kom tot rust! zei hij verdedigend. Ik kietel je gewoon. Wees aardig.

Ik vermoed dat hij op zoek was naar een teken dat zijn dochter blij was hem te zien. En het lijkt alsof zijn dochter net zo blij was met de manier waarop hij het deed als ik zou zijn als ik achter mijn computer zou werken en iemand me willekeurig zou gaan kietelen. Best irritant!

Ik zou nalatig zijn als ik niet zou vermelden dat kietelen een van de middelen is die seksuele roofdieren gebruiken om hun slachtoffers te verzorgen. Psychotherapeut Tracy Lamperti legt uit hoe seksuele roofdieren dit doen:

Toegangspoorten tot het slachtoffer, (…) (zijn) opeenvolgende, doordachte strategieën die een dader met het slachtoffer en/of de familie hanteert om het mogelijk te maken seksueel misbruik te plegen op het kind met de hoogste kans om het te kunnen doen zonder gepakt te worden. Hoewel niet alle volwassenen die kinderen kietelen de weg effenen om ze seksueel te misbruiken, is kietelen een goed voorbeeld van het verzorgingsproces. Wanneer het vertrouwen kan worden gewonnen en de verdediging kan worden ontwapend, kan de dader zijn zin krijgen met het kind. Met het voorbeeld van kietelen kan de pleger in het openbaar en/of privé nog maar een klein beetje kietelen. De act wordt vrolijk en speels uitgevoerd. In dit 'gecontroleerde experiment' kan de overtreder zien of iemand een limiet gaat stellen, 'Oh, oom John, we hebben een regel die niet kietelt in onze familie. Stop met Sam te kietelen.'

Daar wil natuurlijk niemand aan denken. Maar elke keer respecteren we het nee of stop! , of ze het nu expliciet hebben gezegd of via hun lichaamstaal, we helpen ze te leren dat het hun lichaam is en hun recht om te beslissen wat ermee gebeurt. Dit zal hen goed van pas komen als ze aan het daten zijn.

Zoals de grote psycholoog Alice Miller schreef: Als kinderen er vanaf het begin aan gewend zijn dat hun wereld wordt gerespecteerd, zullen ze later in hun leven geen moeite hebben om gebrek aan respect te herkennen (...) en zullen ze er zelf tegen in opstand komen.

Zeg ik dat je je kinderen nooit moet kietelen? Nee! Ik weet dat sommige kinderen er dol op zijn. Ik denk dat we verantwoord kunnen kietelen. Dit zijn mijn richtlijnen:

1. Als een kind te jong is om te praten, niet kietel ze. Voorkomen is beter dan genezen.

2. Vraag het voordat je gaat kietelen. Hoewel het het verrassingselement wegneemt, kun je er speels mee zijn.

3. Verzin een signaal dat Stop betekent als ze te hard lachen om te praten.

Uittreksel uit ParentSpeak: wat is er mis met hoe we met onze kinderen praten - en wat we in plaats daarvan moeten zeggen? (Uitgeverij Workman). Auteursrecht 2016.

Deel Het Met Je Vrienden: